HELIOS-ziekenhuizen

Ervaringen

“Mijn darm hing tot op mijn knieën”

Chirurgen van de HELIOS St. Elisabeth Klinik behandelen patiënte met grote buikwandhernia

Zes jaar lang leeft de Nederlandse Geertien Scheffers-Abring met een onbehandelde buikwandbreuk die haar dagelijkse leven tot een ware kwelling maakt. De oorzaak: na een darmoperatie in 2006 gaat het litteken onder de huid weer open. Er vormt zich een breukzak, die op een gegeven moment tot aan haar knieën reikt. Jarenlang wagen de artsen die ze bezoekt zich niet aan de corrigerende ingreep die voor de 54-jarige zo van levensbelang is. Op advies van vrienden komt ze uiteindelijk terecht bij de HELIOS St. Elisabeth Klinik in Oberhausen. Maar ook voor de Duitse specialisten is de operatie door de omvang van de breuk zeker niet eenvoudig.

Het is een routine-ingreep, maar voor Geertien Scheffers-Abring verandert hij alles. Ze wordt in eigen land geopereerd aan een scheur in haar darm, maar het genezingsproces verloopt niet zoals het hoort. Weken later voelt ze een vreemde bult in haar buik, die steeds groter wordt. In het ziekenhuis stellen de artsen een inwendige littekenbreuk, een zogenaamde hernia, vast en besluiten haar opnieuw te opereren. Zodra de chirurgen de buik openen, wordt de omvang van het probleem pas echt duidelijk: de gehele darm bevindt zich al buiten de buikholte, de breuk is buitengewoon groot.

Ze breken de ingreep af en leggen haar echtgenoot uit dat ze haar daar niet kunnen helpen. Het echtpaar keert terug naar huis met een hernia die met de dag groeit. “Ik had dan wel nauwelijks pijn, maar mijn buik hing op een gegeven moment tot op mijn knieën”, herinnert de sympathieke Geertien zich nog goed. Wanneer het haar zelf niet meer lukt, moet haar man het uitpuilende orgaan - de 12 meter lange darm - iedere dag weer door de opening in de buikwand terugduwen. “Het voelde aan als rubber en het was best een beetje vreemd, maar zonder mijn hulp had ze haar eten helemaal niet kunnen verteren”, vertelt Bertus Scheffers.

Het dagelijks leven wordt voor beide een kwelling, maar geen enkele arts die ze om raad vragen, kan ze verder helpen. Van vrienden krijgen ze uiteindelijk de tip het eens in Oberhausen te proberen. In de HELIOS St. Elisabeth Klinik worden herniapatiënten al jarenlang behandeld in een interdisciplinair competentiecentrum onder leiding van Priv.-Doz. Dr. med. Mike Ralf Langenbach. “Het geval van mevrouw Scheffers-Abring was echter zelfs voor ons alles behalve routine. Na uitvoerige gesprekken en vooronderzoeken kozen we er uiteindelijk voor te opereren”, aldus de ervaren chirurg.

Maar eerst moet Geertien Scheffers-Abring zelf nog een hindernis nemen: ze weegt ruim 160 kilo en moet eerst afvallen om de behandeling te kunnen ondergaan. Ongeveer een jaar duurt het om met behulp van een maagbypass de benodigde 80 kilo te verliezen. Dan staat niets de complexe ingreep nog in de weg. “We hebben de breukzak geopend en weggehaald. Daarbij moesten we de al vergroeide darm voorzichtig verwijderen en terugplaatsen”, vertelt Dr. Langenbach. Vervolgens plaatsen de artsen een kunststof net dat de buikwand vervangt en bevestigen het geheel met resorbeerbare (oplosbare) schroeven. De overtollige huid wordt verwijderd, de buik strak getrokken en gehecht. “Toen ik wakker werd, wilde ik het resultaat het liefst meteen in de spiegel bewonderen, maar helaas zat het verband nog in de weg”, glimlacht Geertien Scheffers-Abring.

Intussen is de wond genezen en de patiënte dolgelukkig. “Het lijkt wel of ik een nieuw leven ben begonnen. Ik ben het artsenteam zó dankbaar.” Een verder geluk: ondanks dat de behandeling in het buitenland plaatsvond, vergoedt de Nederlandse verzekering alle kosten. De nazorg vindt in eigen land plaats. Geertien Scheffers-Abring weet het echter zeker: “Ik zou in de toekomst zo weer bij onze buren onder het mes gaan.”


Achtergrondinformatie over hernia’s:

Ons buikvlies bestrijkt ongeveer twee vierkante meter. Het vormt een beschermende wand om de meeste van onze inwendige organen, zoals maag, darmen, blaas en middenrif, en absorbeert iedere dag meerdere liters lymfevloeistof. Wanneer het wordt beschadigd, bijvoorbeeld bij een ingreep in de buikholte, is het littekenweefsel veel gevoeliger voor breuken, de zogenaamde hernia’s. Ook al doen deze in principe nagenoeg geen pijn, moeten ze wel zo snel mogelijk worden behandeld, omdat de organen zich door het ontstane gat hevig verschuiven. Mogelijke gevolgen: dodelijke darmafsluitingen of afstervend weefsel.